ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΒΟΙΩΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

«Ιερές αυθαιρεσίες» – Ευαγγελίστρια

Posted by symparataxi στο Οκτώβριος 2, 2008

    

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ

ΤΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΙΣΜΟΥ

  

Ένα τεράστιο μοναστηριακό συγκρότημα

κτίζει αυθαίρετα o κ. Ιερώνυμος στο δάσος του Ελικώνα

 Η Μητρόπολη Θηβών  Λεβαδείας κατέλαβε σταδιακά μία μεγάλη  

έκταση του όρους Ελικώνα πλησίον σημαντικών αρχαιολογικών χώρων 

[Άσκρης, Κοιλάδας Μουσών(*) κ.ά.].  Ο  πρώην  μητροπολίτης  Θηβών 

Ιερώνυμος  παρερμηνεύοντας  τη  νομοθεσία  για  την  εκκλησιαστική 

περιουσία (νόμος Τρίτση) κατέλαβε τεράστιες εκτάσεις πευκοδάσους γύρω 

από το νεοσυσταθέν μοναστήρι του Ζαγαρά ή Ευαγγελίστριας, χώρος, που 

σύντομα  εξελίχθηκε  σε  ένα   τεράστιο  μοναστηριακό  συγκρότημα. Δίπλα 

του  ανεγέρθηκε  ένα  σύγχρονο  συνεδριακό  κέντρο,  ενώ  τώρα  ετοιμάζεται 

και δεύτερο.  

Όλα  αυτά  γίνονται  χωρίς  τίτλους  ιδιοκτησίας  ή  πολεοδομικές  άδειες 

μέσα  σε  δασικό  χώρο  ιδιαίτερου  φυσικού  κάλλους, ο οποίος σταδιακά 

υποβαθμίζεται  με  την  ανοχή  όλων  των  αρμοδίων  φορέων  του  Κράτους 

(Τοπικής  Αυτοδιοίκησης,  Δασαρχείου, Πολεοδομίας,  Αρχαιολογικής 

Υπηρεσίας κ.ά.), που λειτουργούν υπό την ασφυκτική πίεση της Εκκλησίας.  

 

  

Ο Μυστράς του Ελικώνα 

Πλησίον του χωριού Ευαγγελίστρια (Ζαγαράς) υπήρχε μόνο ένας μικρός 

βυζαντινός ναός χαρακτηρισμένος από την Αρχαιολογική Υπηρεσία ως ιστορικό 

μνημείο. Αυτομάτως ο περιβάλλον χώρος σε ακτίνα χιλίων μέτρων θεωρείται ως 

ζώνη  προστασίας  του  εκάστοτε  μνημείου. Στην   «Ιστορία  των  Θηβών»  του 

Γεωργίου  Τσεβά, γραμμένη το 1928,  ο  συγγραφέας  αναφέρεται  με 

λεπτομέρειες στα μοναστήρια της Βοιωτίας. Παρ όλο που αναφέρει πλείστα όσα 

μοναστήρια, δεν κάνει καν νύξη για ύπαρξη μοναστηριού στην θέση 

Ευαγγελίστρια.  Προφανώς η μονή Ευαγγελίστριας δεν υπήρχε το 1928 ούτε καν 

σαν  ιστορική  μνήμη,  γιατί  στο  βιβλίο  αναφέρονται  άλλα  μοναστήρια  που 

προϋπήρξαν, αλλά δεν ήταν σε λειτουργία τις ημέρες του. Η ύπαρξη βυζαντινού 

ναού στο συγκεκριμένο χώρο δεν συνεπάγεται την ύπαρξη μοναστηριού, λόγος, ο οποίος θα δικαιολογούσε ενδεχομένως την επανίδρυση κάποιας μονής εκεί.  

  

 

 

(*) Για  την  καταπάτηση  και  καταστροφή  της  Κοιλάδας  των  Μουσών  από  τον  κ. Ιερώνυμο, βλ. 

«Δ», τ. 248249, 251, 257, 260261, 279 και 310. 

 

 

 

 

Σπασμένο  τεμάχιο  αρχαίου 

μαρμάρου με σκαλισμένο ένα βραχύ 

ξίφος. Φωτογραφήθηκε πλησίον 

του  βυζαντινού  ναού, όπου 

προφανώς προϋπήρχε αρχαίο 

Ελληνικό  ιερό  πιθανώς  Νυμφαίο 

λόγω των άφθονων νερών της 

περιοχής

.  

   

Εντός  του  χώρου  προστασίας  του  βυζαντινού  μνημείου  σταδιακά 

κατασκευάστηκε  ένα  ολόκληρο  κτιριακό  συγκρότημα, η Ιερά Μονή 

Ευαγγελίστριας. Ο κ. Ιερώνυμος,  μητροπολίτης Θηβών  Λεβαδείας από το 1981ενέτεινε  τις  προσπάθειές  του  και  η  μονή  αυτή,  όπως  φαίνεται  και  στις 

φωτογραφίες,  μετεξελίχθηκε  σε  ένα  μοναδικό  μοναστηριακό  συγκρότημα  έξω από  το  Άγιο  Όρος  με  εκκλησίες, δρόμους,  αίθουσες,  καταλύματα,  βοηθητικούς χώρους,  εγκαταστάσεις  ρεύματος, τηλεφώνου κ.λπ.,  σε  ένα  σύγχρονο  μικρό Μυστρά

      Σε  ερωτήσεις  που  της  τέθηκαν  η    Α΄  Εφορία  Βυζαντινών  Αρχαιοτήτων  

δεν ήταν σε θέση να δώση εξηγήσεις για την ύπαρξη του τεραστίου αυτού 

συγκροτήματος.  Τον  μόνο  προβληματισμό  που  εξέφρασε  ήταν  πως  με  την 

ενσωμάτωση του βυζαντινού μνημείου στο μοναστήρι αυτό έπαψε να είναι 

επισκέψιμο στο ευρύ κοινό παρά μόνον με την συναίνεση των μοναχών.   

Από  οικολογικής  πλευράς  ο  χώρος  είναι   δασικός  με  δάση  πεύκων  και 

ελάτων. Το οροπέδιο από την Ευαγγελίστρια μέχρι την Κορώνεια είναι ιδιαίτερου 

φυσικού  κάλλους  με  σπάνια  βότανα. Μεγάλης κλίμακας επεμβάσεις έχουν 

άμεσες  αρνητικές  συνέπειες  στο  οικοσύστημα.  Η  Δασική  Υπηρεσία όμως, δεν 

επεμβαίνει. Ούτε η Πολεοδομία επεμβαίνει παρ όλο, που οι κατασκευές, όπως θα 

εξετάσουμε στη συνέχεια, δεν έγιναν μόνον χωρίς οικοδομική άδεια, αλλά και σε 

χώρο, στον οποίο η Εκκλησία δεν διαθέτει νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας.  

 

  

Στη θέση των δένδρων φύτρωσαν δύο συνεδριακά κέντρα  

Μερικές δεκάδες μέτρα από το μοναστηριακό συγκρότημα κι αφού 

κόπηκαν  πλήθος  αιωνόβιων  δένδρων  του δάσους του Ελικώνα, ο κ. Ιερώνυμος 

ανέγειρε  ένα διώροφο σύγχρονο συνεδριακό κέντρο. Διαθέτει τεράστια αίθουσα 

διαλέξεων  και  μεγάλη  κουζίνα, η οποία μπορεί να παρασκευάση γεύματα για 

200300 παρευρισκομένους.  

 

 

 

 

 

 

 Δεξιά  στη  φωτογραφία  διακρίνεται  ένα  μικρό  μέρος  του  χωμένου  στο  δάσος 

μοναστηριακού συγκροτήματος. Επάνω αριστερά φαίνονται τα δύο συνεδριακά κέντρα. 

Στη  μέση, στο άνοιγμα του δάσους μόλις διακρίνεται μέρος της οδού, που συνδέει τη 

μονή με τα συνεδριακά κέντρα. Κάτω από το άνοιγμα δεν υπάρχουν δένδρα, γιατί εδώ 

ρίχνουν τα σκουπίδια τους οι μοναχές· πρόσφατα τα σκουπίδια πήραν φωτιά και κάηκε  

μέρος του δάσους.  

 

 

          Το  συνεδριακό  αυτό  κέντρο  φαίνεται  πώς  δεν  επαρκούσε  για  τις 

συνεδριακές  ανάγκες  της  μητρόπολης,  διότι  πρόσφατα  ξεκίνησε  η  ανέγερση 

δεύτερου κτιρίου τριώροφου αυτή τη φορά   ακριβώς δίπλα στο προηγούμενο. Το ημιτελές ακόμα δεύτερο συνεδριακό κέντρο φαίνεται ακόμα πιο επιβλητικό από 

το πρώτο, η δε αρχιτεκτονική του μοιάζει με πολυτελούς ξενοδοχείου. 

Τα συνεδριακά κέντρα δεσπόζουν στην περιοχή.  Είναι  ορατά  και  από  το 

Φράγκικο  κάστρο  της  Κοιλάδας  των  Μουσών, όπου,  όπως  ο  «Δ»  έχει 

επανειλημμένα  καταγγείλει, ο κ.  Ιερώνυμος  έχει  ξεκινήσει  την  αυθαίρετη 

κατασκευή  ενός  ακόμα μοναστηριού, της Μονής Μεταμορφώσεως του

Σωτήρος.  (βλ.: «Έγγραφο Ζαχόπουλου βάζει την «ταφόπλακα» στην

 Κοιλάδα των Μουσών», «Δ», τ. 310.)   

         Μυστήριο  πρέπει  να  θεωρηθή  σε  τι  αποσκοπούν  αυτά  τα  «συνεδριακά 

κέντρα».  Δεν  είναι  μόνιμα  στελεχωμένα, και δεν προσφέρονται λόγω των 

αποστάσεων  και  της  δύσκολης  προσβασιμότητας.  Σε  σπάνιες  περιπτώσεις 

πολυήμερων  συνεδρίων,  που  λαμβάνουν  χώρα  στο  συνεδριακό  κέντρο  της 

Λιβαδειάς   μία  ημέρα  παρουσιάσεων  ανατίθεται  στις  εγκαταστάσεις της μονής 

Ευαγγελίστριας.   Είναι  αξιοσημείωτο, ότι σε περίπτωση ενός οικολογικού 

συνεδρίου  με  έμφαση  στην  προστασία  του  περιβάλλοντος  αποφασίστηκε  οι  

παρουσιάσεις  να  λάβουν  χώρα  στις  εγκαταστάσεις  της  Ευαγγελίστριας.  Το 

ειρωνικό  αυτής  της  πρωτοβουλίας  ήταν  πως  εκδήλωση  που  αποσκοπούσε  στην προώθηση  της  προστασίας  του  περιβάλλοντος  συνήλθε σε  οικολογικά 

βεβιασμένο χώρο νομιμοποιώντας τρόπον τινά την παραβίαση. 

 

      Ο  χώρος,  όπου  κτίσθηκαν  τα  κτίρια  είναι  δασικός.  Παρά  το  ότι, το 

Δασαρχείο  Λιβαδειάς  με  το  Α.Π.  1301/17893  έγγραφό  του  ισχυρίζεται, ότι ο 

χώρος στερείται δασικής βλάστησης, με το συνημμένο του ίδιου αυτού εγγράφου 

αυτοδιαψεύδεται. Στο τοπογραφικό διάγραμμα της περιοχής, που έκαναν το 

λάθος  κι  επισύναψαν,  φαίνονται  σημειωμένα  το  δάσος,  που  καλύπτει  την 

περιοχή (βλ. εικόνα.) 

Στο  έγγραφο  αυτό  το  συνεδριακό  κέντρο  αναφέρεται  ως  πνευματικό  κι 

αυτό ίσως γιατί βάσει του δασικού νόμου, δεν επιτρέπεται να ανεγείρουν επάνω 

στο  βουνό  συνεδριακό,  αλλά  μόνο  πνευματικό  κέντρο. Η μετονομασία έγινε 

αργότερα. 

 

    

 

Το  έγγραφο  Α.Π.  1301/1781993 του Δασαρχείου Λιβαδειάς, σύμφωνα με το οποίο ο  χώρος  όπου θα ανεγερθή το πνευματικό (συνεδριακό) κέντρο της 

Μητρόπολης Θηβών Λεβαδείας  «στερείται  δασικής βλαστήσεως»

Στο συνημμένο του εγγράφου τοπογραφικό διάγραμμα του χώρου φαίνονται 

σημειωμένα γύρω από το  συνεδριακό κέντρο πλήθος δένδρων

  

 

 

 

 

Χωρίς οικοδομική άδεια 

Ο  μηχανικός  κ. Ιωάννης Κετσέας απευθύνθηκε στη Νομαρχιακή 

Πολεοδομία  Βοιωτίας   και  ζήτησε  τον  αριθμό  αδείας  του  υπό  ανέγερση 

τριώροφου  συνεδριακού  κέντρου  (αίτηση  6/6/05). Προκειμένου να πάρη την 

απάντηση  χρειάστηκε  να  ζητήση  την  βοήθεια  του    εισαγγελέα  τρείς φορές. 

Τελικά  η  Νομαρχιακή  Αυτοδιοίκηση  Βοιωτίας  του  απάντησε, ότι δεν υπάρχει 

οικοδομική  άδεια, αντί δε να επέμβη στο χώρο,  να  σταματήση  τις  εργασίες, να 

κατάσχη τα μηχανήματα και να συλλάβη τον εργολάβο, προσπάθησε να 

δικαιολογηθή  λέγοντας  πως  έχει υποβληθή μελέτη οικοδομικής άδειας 

προσθήκης  κατ  έκταση  (Α.Π.  2201,  8705).  Ισχυρίζονται  δηλαδή, ότι δεν 

χρειάζεται άδεια για το τριώροφο κτίριο,  αφού  υπάρχει, (αν υπάρχει),  η προ

πολλών ετών  εκδοθείσα άδεια για το παραπλεύρως κτίριο.

 

Ο νόμος Τρίτση 1700/1987

Στο  θέμα  όμως, υπάρχει και άλλη μία πολύ σημαντική παράμετρος. Ο χώρος,  όπου  έχουν  ανεγερθή  οι  τεράστιες  αυτές  εγκαταστάσεις  δεν  ανήκει  κάν στην  Εκκλησία,  αλλά  στο  Δημόσιο.  Στην  παρ.  α΄  του  παραπάνω  εγγράφου του 

Δασαρχείου  διαβάζουμε:  Μετά  την  αυτοψία  αρμοδίου  υπαλλήλου  μας 

διαπιστώθηκε, ότι η έκταση, στην οποία θα κατασκευασθεί το Πνευματικό Κέντρο 

Ιεράς  Μητροπόλεως  Θηβών  και  Λεβαδέων  αποτελεί  τμήμα  έκτασης  του 

Υπουργείου  Εθνικής  Παιδείας  και  Θρησκευμάτων,  όπου  ήταν  εγκατεστημένες  οι θερινές  κατασκηνώσεις.  Το  εν  λόγω  τμήμα  παρέμεινε  στην  ιδιοκτησία  της  Ιεράς Μονής σύμφωνα με το από 13.4.1989 Πρακτικό Α΄ της επιτροπής, που 

συγκροτήθηκε δια  της  υπ  αριθμ.  3044/22.3.1989  απόφασης  του  Νομάρχη  Βοιωτίας, που προβλέπεται υπό του άρθρου 2 παρ. 2 του Νόμου 1811

 

  

 

1.  Τα δύο συνεδριακά κέντρα μέσα στο δάσος του Ελικώνα. 

 

 

2.  Εικόνα από την καταστροφή τεράστιων αιωνόβιων δένδρων. 

 

3.  Το πρώτο συνεδριακό κέντρο (μερικά πεύκα διασώθηκαν στον προαύλιο χώρο του.) 

 

                2

4.  Το υπό ανέγερση δεύτερο συνεδριακό κέντρο  (ωρισμένα δένδρα του δάσους σχεδόν 

εφάπτονται στην οικοδομή.)  

 

 

3                                                                         4

Ο  χώρος  που  βρίσκονται  τα  συνεδριακά  κέντρα  ανήκε  στο  ΥΠ.Ε.Π.Θ.. Την 

δεκαετία  του  ’70, όπως και στον Παρνασσό, είχαν ιδρυθεί  εκεί  από την εκκλησία κατασκηνώσεις οι οποίες όμως μετά από μια δεκαετία έπαυσαν να λειτουργούν.

Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα η Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας

καταπάτησε με νομιμοφανή τρόπο το χώρο  των  κατασκηνώσεων  κι  άρχισε  την  ανοικοδόμηση  ‘Πνευματικού Κέντρου’. Ο λόγος για την χρήση του όρου ‘Πνευματικό Κέντρο’ προφανώς αποσκοπούσε στη εκμετάλλευση ενός ‘παράθυρου΄ στον Δασικό Νόμο, που επιτρέπει την κατασκευή ‘Πνευματικών Ιδρυμάτων’ εντός δασικών εκτάσεων στους ιδιοκτήτες τους.  Ας δούμε πώς. 

Ο  τότε  υπουργός, Αντώνης Τρίτσης, τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης 

της χώρας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., τη δεκαετία του 80, εισήγαγε νομοθεσία, σύμφωνα 

με την οποία η εκκλησιαστική περιουσία θα περιερχόταν στο Δημόσιο με σκοπό 

να αποδοθή  σε  κτηνοτρόφους  και  αγρότες,  ώστε  να  γίνη  παραγωγική  (νόμος Τρίτση).

 Η Εκκλησία φυσικά αντέδρασε εντόνως στην πρωτοβουλία αυτή.  

Μετά από πολλές διαβουλεύσεις βρέθηκε  η  εξής  συμβιβαστική  λύση:  

Αποδιδόταν στα μοναστήρια μία ζώνη 200 μέτρων γύρω τους. Αυτό σήμαινε, ότι 

και  0 τ.μ.  εμβαδόν  να  είχε  κάποιο  μοναστήρι,  θα  αποκτούσε  τώρα  με  4  πλευρές  (200+200=400 μέτρων), εμβαδόν 160 στρέμματα. Επομένως αν ένα 

μοναστήρι είχε έστω 3040 στρέμματα, θα κατέληγε με το νέο νόμο να έχη στην 

κατοχή του 200 περίπου στρέμματα. Όσα μοναστήρια δεν είχαν περιουσία γύρω 

από  τον  χώρο  τους, όπως η μονή Ευαγγελιστρίας,  αποδέχθηκαν  το  νέο  νόμο  (Ν.1811, Φ.Ε.Κ. 231, 13.10.88, παρ. 53), γιατί αποκτούσαν αυτόματα τουλάχιστον 160 στρέμματα. Όσα μοναστήρια όμως, ήταν κάτοχοι μεγάλων εκτάσεων  αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον νόμο Τρίτση

Σύμφωνα με τον νόμο Τρίτση συστήθηκαν   επιτροπές  και  παραχώρησαν  τις ‘ζώνες προστασίας’  σε  όσα μοναστήρια  αποδέχθηκαν  την τη νομοθεσία. 

Η Εκκλησία της Ελλάδος όμως,  προσέφυγε  στο Ευρωπαϊκό  Δικαστήριο,  και κατέθεσε  μήνυση  εναντίον  του  Ελληνικού  Κράτους  για καταπάτηση  της  περιουσίας  της. 

 

Το  Ευρωπαϊκό  Δικαστήριο  αποδέχθηκε την προσφυγή της Εκκλησίας,  κρίνοντας ότι δεν έχει δικαίωμα ένα Κράτος να θεσπίζη νομοθεσία, με 

την οποία  να καταλαμβάνη εκκλησιαστική περιουσία. (Υπάρχουν ανοικτές 

υποθέσεις στην Ευρώπη, και η Καθολική Εκκλησία ποτέ δεν θα επέτρεπε να 

συμβή κάτι  τέτοιο, για δικά της αποκλειστικά συμφέροντα)

 

Το  Ευρωπαϊκό  Δικαστήριο  εκτίμησε  τότε  την  εκκλησιαστική  περιουσία  σε 

2,5 τρις δραχμές. Ο μόνος τρόπος,  που  θα  μπορούσε  το  Ελληνικό  Κράτος  να 

αποκτήση την εκκλησιαστική περιουσία ήταν να πλήρωνε στην Εκκλησία αυτό το 

ποσόν.  Επειδή  αυτό  εκ  των  πραγμάτων  δεν  ήταν  εφικτό  για  τον  κρατικό 

προϋπολογισμό, ο νόμος Τρίτση απέβη άκαρπος και ανενεργός, και σύμφωνα 

με το άρθρο 55 του νόμου 2413 (Φ.Ε.Κ. 124 / 17.06.96), παρ. 2, ανακλήθηκαν, 

από  τότε που  εκδόθηκαν  και  θεωρήθηκαν  ως  μηδέποτε  εκδοθείσες,  όλες  οι  διοικητικές πράξεις οποιουδήποτε είδους για τις μονές. 

Κατά συνέπεια λοιπόν, οι εκτάσεις, που είχαν παραχωρηθή σε μοναστήρια όπως η μονή  Ευαγγελίστριας  σύμφωνα  με  τις  ευνοϊκές  διατάξεις  του  νόμου  Τρίτση,  έπαυσαν να ανοίκουν πλέον στα μοναστήρια στα οποία απεδώθησαν, και επανείλθαν στην ιδιοκτησία του κράτους (ΥΠ.Ε.Π.Θ.).  

Η νομική βάση δηλαδή  επάνω στην οποία τα μοναστήρια βασίζουν την ιδιοκτησία του χώρου έχει εκπέσει και δεν έχουν πλέον  νόμιμα 

Δικαιώματα στον χώρο, δηλαδή δεν είναι ιδιοκτήτες αλλά καταπατητές του χώρου ο οποίος έχει επανέλθει στην ιδιοκτησία του Δημοσίου.

 

Δεν πίνουν καθαρό νερό, έχουν όμως μοναστήρια  

Η  Θήβα  και  οι  γύρω  περιοχές  πίνουν  δηλητηριασμένο  νερό.  Δεν  είναι 

μόνον  ο  Ασωπός  δηλητηριασμένος· όλο  το  υπέδαφος  της  Θήβας  έχει 

δηλητηριαστή και σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις το νερό της  είναι 

επικίνδυνο προς πόση. Τη στιγμή, που η Νομαρχία δεν διαθέτει τις πιστώσεις να 

συνδεθή με τον ταμιευτήρα του Μόρνου, ώστε να πίνουν υγιεινό νερό οι Θηβαίοι, 

πληροφορίες από τη Θήβα αναφέρουν,  ότι  ίσως  η  ίδια  η  Νομαρχία  να  είναι 

εκείνη, η οποία χρηματοδότησε το δεύτερο συνεδριακό κέντρο του κ. Ιερώνυμου. 

Θα θέλαμε να μας πληροφορήση η Νομαρχία Βοιωτίας αν έχη συμμετάσχει 

στην χρηματοδότηση αυτών των «συνεδριακών  κέντρων», με ποιο σκεπτικό και 

βάσει  ποιών  κοινοτικών  προγραμμάτων.   Γιατί  θα  ήταν  όλως  απαράδεκτο  να 

αγνοήται η δημόσια υγεία και να δίνεται έμφαση σε φαραωνικού τύπου 

κατασκευές «προς σωτηρίαν των ψυχών ημών». 

Θα  θέλαμε  επίσης  να  πληροφορηθούμε  γιατί  έκλεισαν  οι  παιδικές 

κατασκηνώσεις, και δεν επαναλειτούργησαν επί διακονίας του νυν 

αρχιεπισκόπου, όταν στον επιβατήριο λόγο του έθεσε ως πρώτη προτεραιότητα 

τις ανάγκες της νεολαίας. Μήπως επειδή η λειτουργία κατασκηνώσεων κοστίζει; 

   

Οι δέσμιοι της ευσεβούς ψήφου παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης 

όχι μόνο στη Θήβα, αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα, πλήρως εξαρτώμενοι από τις 

ευλογίες των κατά τόπους μητροπολιτών, είτε κάνουν τα στραβά μάτια, είτε 

ωθούνται  σε  παρανομίες  προβαίνοντας  σε  ενέργειες  καταφανώς  εις  βάρος  του κοινωνικού συνόλου. 

Με την εκλογή του ο κ.  Ιερώνυμος  παρουσιάστηκε  ως  εμπνευσμένος 

άνθρωπος,  με  υψηλό  αίσθημα  ευθύνης  και  πεφωτισμένος  πατριάρχης. 

Όμως η Μητρόπολη Θηβών επί των ημερών του καταπάτησε όχι μόνο την Κοιλάδατων Μουσών και μέρος του Ελικώνα, αλλά κι άλλες περιοχές της Βοιωτίας, τις 

οποίες θα παρουσιάσουμε σε επόμενο τεύχος. 

 

Γιάννης Λάζαρης 

 

Advertisements

5 Σχόλια to “«Ιερές αυθαιρεσίες» – Ευαγγελίστρια”

  1. jk said

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 04/10/2008

    Σκάνδαλο …Βοιωτοπεδίου

    Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ Φωτ.: ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

    Ιερός επενδυτής και ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος! Ως μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας, όχι μόνο θεώρησε δεδομένη την ιδιοκτησία της Εκκλησίας σε εκτάσεις τουλάχιστον 80.000 στρεμμάτων στον Παρνασσό και άλλα βοιωτικά βουνά και κάμπους, αλλά παραχώρησε κάποιες για εκμετάλλευση σε επιχείρηση της οικογένειάς του.

    Πρόκειται για επιχείρηση στην οποία συμμετέχουν ο αδελφός του Αλέξανδρος Λιάπης, ο ανιψιός του Αναστάσιος μαζί με τη σύζυγό του και οι σύζυγοι άλλων δύο ανιψιών του. Ο Ιερώνυμος πάσχισε επί χρόνια να κατοχυρώσει εκτάσεις που θεωρεί μοναστηριακές σε ολόκληρη την ανατολική πλευρά του Παρνασσού έως την Αράχοβα, στο όρος των Μουσών Ελικώνα και άλλες περιοχές προς τη Δαύλεια, τη Χαιρώνεια, τη Λιβαδειά και το Δίστομο έως τη θάλασσα στην Αντίκυρα.

    Μία από τις πιο ενδεικτικές κινήσεις είναι, ίσως, η ανακοίνωση που εξέδωσε στις 14 Μαΐου 2007 μέσω του «Κέντρου Οικολογικών-Βιολογικών Καλλιεργειών» της Ιεράς Μητρόπολης Θηβών & Λεβαδείας. Σημειωτέον ότι το κέντρο αυτό ιδρύθηκε από τον Ιερώνυμο το 2001 με στόχο «την εμπέδωσιν των βιολογικών και οικολογικών καλλιεργειών για το γενικότερον όφελος». Ομως ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος προχώρησε τον Δεκέμβριο του 2005 σε τροποποίηση του καταστατικού του κέντρου θέτοντας πρώτο σκοπό την «καταγραφή και κατοχύρωση της ιδιοκτησίας και οροθέτηση της μοναστηριακής περιουσίας». Λέει, λοιπόν, στην ανακοίνωση εκείνη: «Τα κτήματα που διεκδικούνται προς το παρόν είναι:

    1) Ακρινό Νερό

    2) Νεοχώρι-Καμάρα

    3) Λούγαρη-Διχάλα

    4) Ποιμνιοστάσιο Παρορίου

    5) Βόσκημα Ελικώνος

    6) Βόσκημα Λυκούρεσι

    7) Τσέρεσι

    8) Ζαλτσα

    9) Σκροπονέρια»

    Η ανακοίνωση παραθέτει τις εκτάσεις που «προς το παρόν» διεκδικούνται χωρίς αναφορά στην έκτασή τους, εκτός από το Νεοχώρι-Καμάρα. Χρειάστηκε μακρά έρευνα αρχείου και συζήτηση με τον πρόεδρο της «Εταιρείας Μελέτης Δημοτικών Προβλημάτων Δαύλειας» Γιάννη Πραγιάννη για να αντιληφθούμε έως ένα βαθμό την έκταση της διεκδίκησης.

    Νεοχώρι-Καμάρα

    Γιατί λοιπόν αναφέρει ότι η συγκεκριμένη έκταση είναι 5.000 στρέμματα; Ίσως διότι αναγγέλει αμέσως μετά τη συνεργασία στην αξιοποίηση της έκτασης με την Αδαμαντία Ματθαίου, σύζυγο του ανιψιού Αναστάσιου Λιάπη. Παρακάτω όμως, δηλώνει ότι δεν θέλει να απομακρύνει κανέναν «εκ των επιθυμούντων να βόσκουν εντός τα αιγοπρόβατά των». Καλεί μάλιστα άλλον ενδιαφερόμενο κτηνοτρόφο σε συνεργασία «με τον όρο ασφαλώς ότι θα δεχθεί την κυριότητα της μονής επί του αγροκτήματος»…

    «Πρόκειται για τον κτηνοτρόφο Ζαχαρία Καρούζο», μας λέει ο κ. Πραγιάννης, μέλος οικογένειας που εδώ και χρόνια βόσκει τα πρόβατα στη συγκεκριμένη περιοχή. Ο συγκεκριμένος κτηνοτρόφος ποτέ δεν αναγνώρισε την κυριότητα της μονής και είχε το θάρρος να κινηθεί δικαστικά εναντίον της οικογένειας Λιάπη σε αγωγή που εκδικάστηκε την Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2008.

    Ζητούμε να γνωρίσουμε τον κ. Καρούζο και ξεκινούμε μαζί με τον κ. Πραγιάννη από τη Δαύλεια. Τον συναντούμε μαζί με τα γίδια του στο δρόμο για Παρόρι. Μας δείχνει ψηλά πίσω από το βουνό για να καταλάβουμε πού είναι η Καμάρα, «εκεί που έβοσκα τα ζωντανά από τότε που γεννήθηκα». «Από το 2005 ταλαιπωρούμαι, αλλά δεν το βάζω κάτω. Τα κρατώ εδώ, κουβαλώ νερό με το βυτίο για να τα ποτίζω. Ο Λιάπης ήθελε να περιφράξει ακόμη και την ποτίστρα που είχε φτιάξει η κοινότητα. Ήρθε, είπε ότι θα με διώξει, θα με λιώσει. Μαλώσαμε. Ηρθε μετά ο δεσπότης, είπε ότι θα τα κανονίσουμε. Έπειτα από 10 μέρες, ήρθαν και με τρέχανε στον εισαγγελέα»… Τον ρωτούμε αν είναι ο μόνος κτηνοτρόφος που θίγεται.

    «Υπάρχουν και άλλοι. Αλλά δεν μιλάνε. Περιμένουν από τον δεσπότη να τους διορίσει τα παιδιά. Φοβούνται». Εκείνος δεν φοβάται; Μισό χαμόγελο. «Φοβάμαι μόνο που έχουν πλακώσει λύκοι και μου έφαγαν μόνο φέτος 70 ζωντανά». Μας μιλά για τα δύο παιδιά του, μαθητές. Μάλλον δεν πρέπει να ελπίζουν σε διορισμό…

    «Εγώ ήξερα ότι η Εκκλησία είναι κοντά στους φτωχούς ανθρώπους», μας λέει η Μαργαρίτα Αργυράκου-Miernik, αντιπρόεδρος του Κτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Βοιωτίας, η οποία κατάγεται από την Πολωνία αλλά ζει εδώ και χρόνια στην περιοχή: «Εδώ όμως κοιτάζει να μας στερήσει ακόμη και τα βασικά και ο δήμος δεν κάνει τίποτε γι’ αυτό».

    Στον δρόμο για την Καμάρα όπου έχει το ποιμνιοστάσιο η οικογένεια Λιάπη, ο κ. Πραγιάννης μάς δείχνει χοντρούς ξύλινους πασσάλους και σίδερα: «Εδώ η οικογένεια επιχείρησε να περιφράξει δημόσια δασική έκταση. Θέλουν σιγά σιγά να βάλουν πόδι σε όλο τον Παρνασσό».

    «Εδώ και χρόνια οι υπεύθυνοι της Εκκλησίας ζητούσαν από τους βοσκούς να υπογράφουν χαρτιά ότι πλήρωναν για να βάζουν τα ζώα τους ακόμη και αν δεν έδιναν δραχμή», συμπληρώνει ο πρώην δημοτικός σύμβουλος Δαύλειας Θανάσης Μπαϊρακτάρης.

    Δημόσιες-δασικές

    Πάντως, η έκταση «Νεοχώρι-Καμάρα» περιγράφεται ως «δημόσια» και «δασική» σε έγγραφα του Δασαρχείου Λιβαδειάς με χρονολογίες 22/6/1987, 22/8/1996, 12/9/2001, 6/11/2003, 10/4/2006 και 7/12/2007. Στα ίδια έγγραφα, ο δημόσιος χαρακτήρας αποδίδεται και στις εκτάσεις Λαπαθιάς, Ανω Τσέρεσι, Ακρινό Νερό, Λούγαρη που διεκδικεί η μητρόπολη. *

  2. jk said

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 04/10/2008

    Ιερώνυμος: Ζείτε από τα χωράφια μας…

    «Αν έχει το μοναστήρι ιδιοκτησία τόσο, δεν φταίμε εμείς. Το βρήκαμε. Το έχουμε. Τουναντίον πρέπει να είστε ευγνώμονες γιατί όλοι έχετε τα χωράφια του μοναστηριού και ζείτε»…
    Μπορεί σήμερα ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος να εμφανίζεται σκεπτικός και να προτρέπει τον ηγούμενο Εφραίμ σε επίδειξη σύνεσης, λίγα χρόνια πριν όμως, ως μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας είχε ήδη εκδώσει μόνος του δικαστικές αποφάσεις, θεωρούσε εκκλησιαστικά δεκάδες χιλιάδες στρέμματα στον Παρνασσό και ζητούσε λαλίστατος συνεργασία με τοπικούς φορείς.
    «Εμείς δεν έχουμε ανάγκη από κτήματα, να τα κάνουμε τι τα κτήματα ως Εκκλησία; Τα κτήματα παίρνουν αξία όταν μεταμορφώνονται στα χέρια των ανθρώπων. Οχι ποιος θα μαζέψει από 20 ρίζες ελιές να κάνει 5 κιλά λάδι. Αυτό είναι αστείο. Αλλά πώς μπορούμε να το κάνουμε μια μονάδα, η οποία θα έχει ενδιαφέρον (…). Ξέρετε τι μαγεία είναι αυτό, να μπορεί να έρθει ο εκδρομέας να δει το μοναστήρι, να πάει κάπου να φάει, να πιει τον καφέ του…».

    Τα παραπάνω λόγια του Ιερώνυμου μαζί με άλλα ακόμη περιλαμβάνονται στα επίσημα πρακτικά συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου της Δαύλειας στις 13 Οκτωβρίου 2003. Χωρίς την περίσκεψη που τον χαρακτηρίζει σήμερα, ο νυν αρχιεπίσκοπος αρνείται κάθε συζήτηση για το αν είναι δημόσια τα κτήματα σε τεράστιες εκτάσεις του ανατολικού Παρνασσού αλλά και έως τη Χαιρώνεια, το Δίστομο και τη Λιβαδειά: «Να μην το κουβεντιάσουμε». «Δεν φταίω εγώ που είναι δικά μας». «Οι αιώνες το λένε». Με αυτές τις φράσεις αντικρούει κάθε αμφισβήτηση αλλά και τα έγγραφα του Δασαρχείου που χαρακτήριζαν τις εκτάσεις δημόσιες. Ο Ιερώνυμος μιλά σε «μια ιστορική βραδιά», όπως λέει, με αμεσότητα για τα σχέδια αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, άλλοτε αυστηρά και άλλοτε «παιδευτικά»: «Εγώ, αν δεν κουβεντιάσουμε, μόνος μου δεν κάνω τίποτα. Εγώ βλέπω ότι αυτό το πράγμα είναι ένας ωραίος χώρος που πάει χαμένος» (σ.σ. μιλά για κατασκηνώσεις της Εκκλησίας στον Παρνασσό δίπλα στη Μονή Ιερουσαλήμ με αυθαίρετα -κατά την Πολεοδομία- κτίσματα).

    Αμέσως μετά όμως: «Εάν το δημοτικό συμβούλιο μου πει άστε μας ήσυχους, εγώ έχω τα σχέδιά μου. Ηδη έβαλα θέρμανση στο πάρκο, θα τον θερμάνω όλο τον χώρο και θα έρθω σε επαφή με τις ομάδες της επαρχίας μας. Ελάτε εδώ πέρα, έχει διανυκτέρευση, έχει εστιατόριο. Και ποια οργανωμένη ομάδα δεν θα θέλει τα παιδιά της να τα γυμνάσει εκεί πέρα;».

    Επίδειξη δύναμης

    Ο Ιερώνυμος αποδεικνύεται εξαιρετικά πολιτικός και ευέλικτος. Αλλοτε μιλά για τα αγαθά της συνεργασίας ανάμεσα στους τοπικούς παράγοντες: «Στην Ιστορία, είτε επίσκοποι είμαστε είτε δήμαρχοι είμαστε, είτε καλόγεροι στα μοναστήρια, όταν ο σκοπός που βάζουμε δεν έχει όραμα το γενικό συμφέρον αλλά έχει προσωπικές επιδιώξεις, πάντοτε αυτό θα αποτύχει, θα βυθιστεί και αντί να βοηθήσει αυτούς που εργάζονται θα γίνει μπούμερανγκ».

    Αλλοτε όμως κάνει ξεκάθαρα επίδειξη δύναμης: «Μπορώ αυτά τα χρήματα να πω στον κύριο Χριστοδουλάκη (τότε «τσάρο» της Οικονομίας), θα τα κόψεις από την περιφέρεια και θα μου τα δώσεις εμένα κατευθείαν. Το καταφέρνω»!!! (Η επιτυχία αφορά 20 εκατ.δραχμές για κατασκευή δεξαμενών.)

    Αμέσως παρακάτω, ο νυν αρχιεπίσκοπος πέφτει κάπως ιεραρχικά αν και τα ποσά ανεβαίνουν: «Είμαστε στη Λαμία, βλέπω τον κύριο περιφερειάρχη και του λέω «σας παρακαλώ πολύ θέλω να μου δώσετε 30 εκατομμύρια (δραχμές) για να φτιάξω τα γήπεδα της κατασκηνώσεως». Και μου λέει «ευχαρίστως τα έχετε» (…). Ξαναπάω στον περιφερειάρχη και του λέω, «σας παρακαλώ πολύ εκεί που θα βάλετε εμένα 30 εκατ. θα βάλετε -και είπε ναι- και 70 εκατ. για το γήπεδο της Δαύλειας»».

    «Αποσυνάγωγος», ο κτηνοτρόφος Ζ. Καρούζος κινήθηκε δικαστικά κατά των συγγενών του αρχιεπισκόπου. «Οι άλλοι δεν μιλούν, περιμένουν διορισμούς για τα παιδιά τους», μας λέει
    Για να επανέλθει δριμύτερος μόλις τον ρωτούν γιατί δεν έφτασαν τα χρήματα στην πόλη: «Γράφω στον περιφερειάρχη και του λέω «σας ευχαριστώ πολύ για τον κόπο που κάνατε (!), τα λεφτά δεν τα χρειάζομαι, κρατήστε τα και δώστε τα στη Λαμία»».

    Ο τότε μητροπολίτης παίζει και σε άλλα σημεία δεξιοτεχνικά με τους τοπικούς ανταγωνισμούς. Λέει και λέει για τις προόδους που έχει πετύχει η Αράχοβα σε αντίθεση με τη Δαύλεια, παρά το γεγονός ότι κάποτε ήταν και τα δύο μικρά χωριά σε δύο διαφορετικά σημεία του Παρνασσού: «Η Αράχοβα μπροστά στη Δαύλεια δεν ήταν τίποτε. Η Δαύλεια ήταν ένα κόσμημα (…). Σήμερα δείχνει μια λεηλατημένη πόλη».

    Εμπορική περισυλλογή

    Την ευελιξία του δείχνει ο νυν αρχιεπίσκοπος και δίνοντας ορισμούς για το τι είναι ένα μοναστήρι: «Είναι μια οικονομική μονάδα. Οπως λέμε σήμερα η «Πεσινέ» ή η «Λάρκο», για την εποχή εκείνη (σ.σ. Τουρκοκρατία και περασμένος αιώνας) ήταν το αντίστοιχο γιατί είχε εκτάσεις πολλές, πολλούς εργάτες, μοναχούς, υπηρέτες (…) ήταν μια βιομηχανική μονάδα (…) ένα εμπορικό κέντρο». Τα λέει όλα αυτά καταλήγοντας ότι σήμερα είναι «ο τουρισμός που μπορεί να δώσει μια ελπίδα γι’ αυτόν τον τόπο». Οταν όμως παρακάτω ο τότε δημοτικός σύμβουλος Γιάννης Πραγιάννης αναφέρεται ειδικά στις περιφράξεις με τις οποίες έχει κλείσει παρανόμως δημόσιος δασικός χώρος γύρω από τη Μονή Ιερουσαλήμ, ο Ιερώνυμος αλλάζει ρότα: «Το μοναστήρι είναι τόπος αυτοσυγκεντρώσεως, τόπος προσευχής, τόπος περισυλλογής και έτσι πρέπει να το βλέπουμε»…

    «Να είστε ευγνώμονες»

    Ο τότε μητροπολίτης δεν σπεύδει απλώς να θεωρήσει δεδομένη την ιδιοκτησία της Εκκλησίας στα αμφισβητούμενα κτήματα. Μιλά απαξιωτικά για την κυβέρνηση: «Εμένα δεν με ενδιαφέρει αν η κυβέρνηση είναι πράσινη ή μπλε ή κόκκινη, κοιτάω να κάνω τη δουλειά μου». Επιτίθεται σε όσους σχολιάζουν τις παράνομες περιφράξεις στο δάσος: «Εσείς τα σπίτια σας τα φράζετε (…). Γιατί δεν το απελευθερώνετε και εσείς να μπορούμε να κάνουμε κάτι εκεί πέρα να περπατάμε; (…). Μας ρώτησες εμάς πώς έφτιαξες τη μάντρα σου; Αν έχει το μοναστήρι ιδιοκτησία τόσο, δεν φταίμε εμείς. Το βρήκαμε. Το έχουμε. Τουναντίον πρέπει να είστε ευγνώμονες γιατί όλοι έχετε τα χωράφια του μοναστηριού και ζείτε»…

    Επαναστατικό δίκαιο

    Με αφορμή όσους αμφισβητούν την ιδιοκτησία της Εκκλησίας στα κτήματα, ο Ιερώνυμος δεν χάνει την ευκαιρία να «καρφώσει» τον τότε αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο για τη διαμάχη που είχε ξεσπάσει με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Υπενθυμίζεται ότι κεντρικό σημείο τριβής ήταν η εκλογή μητροπολιτών στις Νέες Χώρες (Θεσσαλονίκη κ.λπ.).

    Και ο νυν αρχιεπίσκοπος λέει ότι η Μονή Ιερουσαλήμ (μέσω της οποίας διεκδικούνται εκτάσεις) επιθυμεί κάποια συνεννόηση, «αλλά όμως όχι επαναστατικό δίκαιο όπως κάνουμε εμείς τώρα στο Πατριαρχείο (…). Γιατί είναι δικό του και αφού είναι δικό του πώς θα σ’ το δώσει;».

  3. jk said

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 04/10/2008

    Εκταση, τρεις ώρες περπάτημα!

    (Εικόνα) “Τις διεκδικήσεις της Εκκλησίας σε όλα τα σημεία του ορίζοντα μας δείχνουν η Μ. Αργυράκου – Miernik, ο Γ. Πραγιάννης και ο Θ. Μπαϊρακτάρης”.

    Αν και ο Ιερώνυμος δεν… πέτυχε όσα ο ηγούμενος Εφραίμ στο Βατοπέδιο, εκμεταλλεύθηκε ωστόσο στο έπακρο ένα κράτος που λειτουργεί με συνθήκες 19ου αιώνα και δεν έχει καταφέρει να οργανώσει σύγχρονο κτηματολόγιο. Πώς αλλιώς δηλαδή να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός ότι το 2002, το τοπικό Υποθηκοφυλακείο παρέχει επίσημο έγγραφο και περιγράφει το μεν «βόσκημα Ακρινό Νερό» ως «έκτασης 3 ωρών περιφερειακώς», το δε «βόσκημα Διχάλια-Λούγαρη έκτασης 4 ωρών περιφερειακώς»; Ισως ότι θα πληρώσει φόρο 20 λεπτών και τριάντα δευτερολέπτων… Το άλλο δεδομένο είναι ότι ο νυν αρχιεπίσκοπος εμφανίστηκε και με περιβολή επενδυτή στην τοπική κοινωνία: Στο δημοτικό συμβούλιο Δαύλειας στις 3/12/2003, η τότε δήμαρχος Κατερίνα Παπαβασιλείου θα πει μεταξύ άλλων: «Η πρότασή μας είναι να γίνει αυτή η συνεργασία (σχετικά σε διπλανό άρθρο) και επιτέλους να ξεκινήσουμε σε μια σωστή βάση με έναν επενδυτή, γιατί, αν προσέξατε, τον αναφέρω και ως επενδυτή τον μητροπολίτη εδώ, γιατί είναι από τους μοναδικούς επενδυτές που έχουμε στον δήμο»… Στις τότε εμφανίσεις του ο νυν αρχιεπίσκοπος θεωρούσε δεδομένο ότι η έκταση «Ακρινό Νερό», δηλαδή όλος ο ανατολικός Παρνασσός έως τη Δαύλεια όπως εξηγεί ο Γ. Πραγιάννης, είναι μοναστηριακή. Επικαλούνταν μάλιστα δικαστική απόφαση του 1992 που όμως «τον δικαίωνε μόνο για 1 στρέμμα και 250 τ.μ. από τα 38.000 στρέμματα που θεωρεί ότι είναι». Η δίκη του ’92 έγινε για εκκρεμότητα που υπήρχε από το 1952, αλλά ακόμη και γι’ αυτό το 1,25 στρ. δίπλα στη Μονή Ιερουσαλήμ, υπάρχει σε εκκρεμότητα δίκη σε δεύτερο βαθμό προσδιορισμένη για τις 3/5/2010.

    Λυκούρεση

    Μια άλλη δίκη είναι προγραμματισμένη για τον ερχόμενο Νοέμβριο και αφορά 17.000 στρέμματα (ίσως εγείρει διεκδικήσεις και για 14.000 ακόμη) γύρω από τη Μονή Λυκούρεση. Η συγκεκριμένη μονή είναι ανάμεσα σε εκείνες που είχαν υπογράψει με βάση τον νόμο Τρίτση (παραχώρηση εκτάσεων μονών) του 1987, αλλά τώρα ζητεί πίσω εκτάσεις που σε ένα βαθμό έχουν παραχωρηθεί ήδη από προηγούμενες δεκαετίες σε ακτήμονες με τίτλους. Στη Μονή Λυκούρεση, όπου και η κατοικία του εκάστοτε μητροπολίτη, ολοκληρώνουμε την επίσκεψη στην περιοχή. Πίσω από ψηλούς τοίχους η μονή, περικυκλωμένη από λοφάκια με χαμηλά δέντρα, γεννήματα αναδάσωσης ύστερα από πυρκαγιά. Περικυκλωμένη και από γίδια που βόσκουν ανενόχλητα χωρίς να νοιάζονται για δικαστική δικαίωση…

    arihadj@enet.gr

  4. περι της φυσεως αρχιμανδριτων και αρχιερεων δειτε αυτο: http://www.flickr.com/photos/31270027@N08/

  5. eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: